Over 3 maanden is het zover; dan vertrekken we voor onze (wereld)reis met onze heerlijke catamaran ZILT. We kijken er enorm naar uit en kunnen niet wachten om te gaan erVAREN. Aan de andere kant is het uiteraard rete-spannend. Want je weet het niet … Nee, je weet niet wat er op je pad komt. Los & laten…

In mijn hoofd zit nog zoveel wat ik voor ons vertrek moet en wil doen. En daar word ik heel onrustig van. We verzetten bergen met werk voor onze opdrachtgevers en werkgever, waar we heel uiteraard heel dankbaar voor zijn. Echter betekent dit ook dat er weinig tijd overblijft voor onze voorbereidingen. En laten nou net die voorbereidingen een soort van zekerheid bieden, besef ik nu ik dit schrijf. Grappig hoe de mens in elkaar steekt.

Leven in het nu

Ondertussen heb ik het ‘leven in het NU’ redelijk onder de knie. Het loopt zoals het loopt. Dit betekent niet dat we stil zitten, alles behalve, maar je doet wat op dat moment het beste lijkt. Los & Laten. Hoe vaak hoor ik mezelf tegen anderen zeggen ‘hup, uit die comfortzone’…! Nou dan: hup Jose-Anne, uit je comfortzone!

Loslaten

We hebben al veel los gelaten. Lieve buren en vrienden in de omgeving, door de verkoop van ons huis. Onze inboedel, ook dingen die je normaal gesproken bewaart; zoals schoolwerkstukjes van Matthijs, vader- en moederdagcadeautjes, LEGO, babyspullen en andere zaken waarvan je denkt dat Matthijs daar straks nog blij mee is…:))

Mijn moeder

Een aantal spullen staan bij mijn moeder in de opslag. Zij heeft gelukkig ruimte voor onze skispullen, foto’s, drumstellen, dierbare schilderijen en mijn schattig antieke bankje.

Maar de laatste tijd holt mijn moeder achteruit. Van een vrouw zonder korte termijngeheugen is ze geworden tot een verwarde, achterdochtige vrouw. Ze ziet onze spullen in haar huis als een enorme bedreiging. Om haar haar rust te gunnen laten we deze spullen ook maar los. Het is niet haar probleem zegt mijn moeder. En dat is waar, het is niet haar probleem.

Achterlaten

Regelmatig vragen mensen me of ik het niet lastig vind om mijn moeder achter te laten. Nee. Dat vind ik niet lastig. Uiteraard wil ik dat het haar goed gaat. Dat ze een leven leidt waar ze gelukkig is en goed wordt verzorgd. Eén van de redenen dat we voorlopig zeilen op de Middellandse Zee is mijn moeder.

Maar ik ben er ook en ik heb maar één leven (tenminste, daar ga ik maar even van uit). Uiteindelijk wordt het tijd dat ik de hoofdrol in mijn leven ga spelen. Dat heb ik nooit eerder gedaan. Ik leefde mijn leven gebaseerd op andermans verwachtingen. En nu ga ik aan mijn eigen verwachting voldoen. Niet uit boosheid, frustratie of opstandigheid, maar omdat ik het oprecht zo voel. In elke vezel van mijn zijn.

Laatste loslater

De laatste formaliteit ligt bij David. Hij zegt deze maand officieel zijn baan op. Weer zo’n dingetje als het gaat om loslaten van zekerheid en veiligheid. Maar weet je wat het mooie is?

Ik neem altijd mezelf mee, waar ik ook heenga. En ik weet waar ik voor sta, hoe ik de dingen aanpak. Ook weet ik dat als ik ergens heen wil, ik er met keihard werken absoluut kom. Want ik ben enorm proactief, doelgericht en kan en wil keihard werken.

Ik ga op reis en neem mee…

Ik neem mezelf mee op deze nieuwe reis en dat is prachtig. Dat is genoeg zekerheid en veiligheid. Nu nog leren optimaal te genieten…

Raken de woorden los & laten jou ook?

Misschien omdat je zelf een koerswijziging overdenkt? Of omdat er diep van binnen al een tijd iets kriebelt? Omdat je een verandering wenst en nog niet goed weet hoe te veranderen. Vanaf juli ben je van harte welkom om mee te varen op ZILT. Om samen jouw nieuwe koers te overdenken, terwijl we optimaal genieten. Want dat is wat we doen.

Geïnteresseerd?

Neem vandaag nog contact met ons op.